یکی از مسائلی که در کشور ما کاملا مشهود است و ازدید رسانه ها مغفول مانده است،مسئله هدیه دادن و جایزه دادن در مراسمات رسمی و رسانه ای است!خصوصا در ایام مقدس ومشخص در فرهنگ دینی ما!

با انواع تبلیغ و بنر و پرچم و زیر نویس تلویزیونی و ادعا،بعد هم گزارش و عکس و فیلم و رساندن به مقامات بالا جشن و همایشی برگزار می کنند.

در مراسمات اختتامیه با هزار دنگ و فنگ وآهنگ و نورپردازی و سوت و کف،یه بنده خدایی را دعوت می کنند با شخصیت خاص، عنوان خاص،موقعیت خاص به روی سن می آورند و در جلوی جمع به او جایزه یا هدیه می دهند!

اما این هدیه ها چیست؟اغلب جایزه ها به طور کلی تقدیر نامه و لوح اسماءِ الهی و نام مبارک ائمه و تندیس سنگ قبر امام رضا(ع) و تکه ای لاک یا پلاستیک فشرده شده ای از آرم همایش است.

و یا احیانا قابی از و ان یکاد وآیه الکرسی است! قالیچه ای ماشینی که قیمت آن ۲۰ هزار تومان هم نمی شود!دیگه خیلی پیشرفته باشد و بخواهند سنگ تمام بگزارند پتو، فلاکس چای، پارچ لیوان، یک دست پیش دستی میوه خوری و ساعت دیواری است!

نمی دانم چرا کسی متوجه نمی شود یا به زبان نمی آورد،که در سطح فرهنگ عمومی یک نوع تمسخر نامحسوس است،رواج پیدا کرده است.

بعضی از ارگان ها،سازمان ها،مراکز فرهنگی و حتی هیئت های مذهبی این کار را یاد گرفته اند!

با توجه به بودجه مصوب نهاد ها وارگان ها این نوع تقدیر از افراد یک نوع گزارش کاری وبازی مدیریتی است.

هم خنده دار است هم تاسف بار!هم تحقیر است هم تجبّر! در یک نگاه کلی یک نوع رواج نا امیدی و پایین آوردن سطح فکر مردم است.

ما نمی گوییم یک خانه یا ماشین بدهند،ما می گوییم مردم را مسخره نکنند،همینطور مردم را ساده پندارید بهتر است.

ابوالحسن ایزدخواه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *